Het was maandag, best een moeilijke dag om een leuke bestemming te zoeken want de meeste
horeca is dan gesloten. Maar…. met wat puzzelen lukte het mij tóch om wat aardigs te vinden: café
restaurant Nieuw Vosseven in de buurt van Stramproy. Binnendoor ging het over smalle weggetjes,
langs imposante boerderijen en door fraai bosgebied. Zo bereikten we deze idyllische uitspanning,
verscholen in het bos en gelegen aan een klein meertje boordevol waterlelies. Met ons negenen
konden we plaatsnemen aan een lange tafel met fraai uitzicht op het water en het bungalow parkje
aan de overkant. Vriendelijke bediening, prima eten en lekker warm weer maakte onze trip nu al tot
een succes. Maar omdat we relatief snel klaar waren met de lunch, kwam ik met plan B dat hierin
zou voorzien. We reden via een soort smokkelroute door het bos naar het Belgische Bocholt. Bos,
afgewisseld met ruig landschap, heel ruim en tamelijk ongerept. Mooie paarden in riant grote
weilanden keken ons na. Zo bereikten we, terug in Nederland, de plaats Altweerterheide. Er was
best nog tijd over, dus verder met plan B: de Groote Peel. We kwamen aan bij het bezoekerscentrum
in Ospel. Leuke plek, niet alleen vanwege de koffie met vlaai, maar ook vanwege de uitgebreide
winkel waar van alles en nog wat op natuurgebied te koop is: o.a. boeken, halfedelstenen,
wandelkaarten, vogelkastjes en namaak vogeltjes in alle soorten en maten. Die werden gekocht door
enkele van onze passagiers. Leuk aandenken voor thuis, of was het misschien een cadeautje voor
iemand? Zelf kocht ik een bijna levensecht roodborstje om mijn vrouw te verrassen, wat achteraf
ook het geval bleek (je weet maar nooit).
Bij het instappen voor de terugreis had iemand een klein beetje last van ademnood. Iemand in de
bus zei dat hierover ooit een liedje werd gemaakt. Snel zocht ik op mijn telefoon de spotify-app met
het betreffende liedje en zo kon iedereen mee genieten van ‘ademnood’ , gezongen door Linda,
Roos en Jessica! Niet alleen meegenieten, maar er werd ook uit volle borst meegezongen!
De stemming zat er nu goed in en het bleef niet bij dit ene lied. Achtereenvolgens klonken ‘wie
sjoon ós Limburg is, geneet van ’t laeve, loeënde klokke, wètse nog wie sjoon ’t waas en cést
l‘ámour uit de Sjinderhannes door de bus op onze terugreis. Daarbij vocaal ondersteund door
Hannie, de begeleidster, en mij als chauffeur (en lid van het Roermondse Mannenkoor). Een
feestelijke vrolijke bende dus!
Dat mag toch wel een verrassingstocht heten
Paul Caquelein, chauffeur